http://waikitxe.ucoz.com/ Tue, 18 Oct 2011 14:25:10 GMT uCoz Web-Service <div style="text-align: center;"><img src="" alt="" width="200" height="300"></div><div style="text-align: center;"><br></div><div style="text-align: center;">ა გითხრათ? რით გაგახაროთ? ----ავტორი : ილია ჭავჭავაძე</div> <div>რა გითხრათ? რით გაგახაროთ? &nbsp; &nbsp;&nbsp;</div><div>აჰა, ერთი კიდევ ახალი წელიწადი... რა მოვულოცოთ ჩვენს თავს, ქართველნო? რა გვაქვს დღეს სასურველი, რომ დავიკვებოთ და შევირჩინოთ, რა გვაქვს ხვალ სანატრელი, რომ ვინატროთ და მოვილოდინოთ? უკან მივიხედავთ ამ ახლო ხანებში და ისეთი არა გვრჩება რა, რომ თავი მოვიწონოთ ან ნანვითა ვთქვათ: „ჰოი, წამო სიხარულისავ, ესე სწრაფად სად წახვედი!" წინ ვიყურებით და ხვალინდელის ნისლში იმისთანა არა მოსჩანს რა, რომ გული გულის ადგილსავე დაგვრჩეს, ან ნატვრით ვთქვათ: „მოვიდინ, დღეო სიხარულისაო!" რა გითხრათ, რით გაგახაროთ?</div><div><br></div><div>ნუთუ ისევე ძველებურადვე თავი უნდა დაგიკრათ და მოგახსენოთ: „შემოვდგი ფეხი, გწყალობდეთ ღმერთი..." სულ წყალობა ღვთისა და წყალობა ღვთისა, ერთხელ ჩვენ თვითონაც თითი გავძრათ. ერთხელ ჩვენ თითონაც მივდგეთ-მოვდგეთ. წყალობა ღვთისა კარგია, მაგრამ რა ქმნას მარტო წყალობამ, თუ ღვთის მიერ ნაწყალობებს თითონ ადამიანი არა ჰრწყავს, არა სხლავს, არა ჰფურჩქნის, არ უვლის, არ ჰპატრონობს. ღმერთმა, რაც წყალობა იყო, უკვე მოიღო ჩვენზე. დანარჩენი თქვენ იცით და თქვენმა კაცობამაო. რა კაცობა გამოვიჩინეთ? რა გითხრათ? რით გაგახაროთ?</div><div><br></div><div>ჩვენთვის ღმერთს არა დაუშავებია რა, არა დაუზოგვია რა, არა დაუკლია რა; თუ ქვეყანაზე ერთი-ორი კუთხეა იმისთანა, რომ კაცს ეთქმოდეს - ქრისტე ღმერთმა თავისი კალთა უხვებისა აქ დაიბერტყაო, იმათში უკანასკნელი საქართველო არ არის. რაც ღვთის შემძლეობით არის და არა კაცისათი, ის ყველაფერი უკვე მოგვმადლა ღმერთმა. ხელთ გვიჭირავს ეს მშვენიერი ქვეყანა, რომლის მნახავთ შეუძლიათ სამართლიანად სთქვან: „სხვა საქართველო სად არის, რომელი კუთხე ქვეყნისა". ამ სამოთხე ქვეყანაში მარტო ქართველს უგუბდება სული, გული ელევა, ხორცი ადნება... რა გითხრათ? რით გაგახაროთ?</div><div><br></div><div>ტყე-მინდორი, მთა-ბარი, მიწა-წყალი, ჰავა-ჰაერი იმისთანა გვაქვს, რომ რა გინდა სულო და გულო არ მოიხვეჭო, არ იშოვო, არ გამოიყენო. აქ, ჩიტის რძეს რომ იტყვიან, ისიც იშოვება. ოღონდ ხელი გასძარ, გაისარჯე, იმხნევე, მუცელსა და გულის-თქმას ბატონად ნუ გაიხდი. იცოდე, დღეს მძლეთა მძლეა გარჯა, შრომა და ნაშრომის გაფრთხილება, შენახვა, პატრონობა, გამოზოგვა საჭიროებისამებრ და არა გაუმაძღარ სურვილისამებრ. ვართ კი ასეთნი? რა გითხრათ? რით გაგახაროთ?</div><div><br></div><div>რა არ გადაგვხდენია თავს, რა მტრები არ მოგვსევიან, რა ვაი-ვაგლახი, რა სისხლის ღვრა, რა ღრჭენა კბილთა არ გამოგვივლია, რა წისქვილის ქვა არ დატრიალებულა ჩვენს თავზედ და ყველას გავუძელით, ყველას გავუმაგრდით. შევინახეთ ჩვენი თავი, შევინარჩუნეთ ჩვენი ქვეყანა, ჩვენი მიწა-წყალი. ლანგ-თემურებმა ჩვენს საკუთარ სისხლში გვბანეს და მაინც დავრჩით და გამოვცოცხლდით. შაჰ-აბაზებმა ჩვენის კბილით გვაგლეჯინეს ჩვენი წვრილშვილნი და მაინც გამოვბრუნდით, მოვსულიერდით. აღა-მაჰმად-ხანებმა პირქვე დაგვამხეს, ქვა-ქვაზედ არ დაგვიყენეს, მოგვსრნეს, მოგვჟლიტეს და მაინც ფეხზედ წამოვდექით. მოვშენდით, წელში გავსწორდით. გავუძელით საბერძნეთს, რომსა, მონღოლებს, არაბებს, ოსმალ-თურქებს, სპარსელებს, რჯულიანსა და ურჯულოს და დროშა ქართველებისა, შუბის წვერით, ისრით და ტყვიით დაფლეთილი, ჩვენს სისხლში ამოვლებული, ხელში შევირჩინეთ, არავის წავაღებინეთ. ცოდვა არ არის, ეს დროშა ახლა ჩრჩილმა შესჭამოს, თაგვმა დაგვიჭამოს. დრო-ჟამი ამას გვიქადის... რა გითხრათ? რით გაგახაროთ?</div><div><br></div><div>ქრისტე-ღმერთი ჯვარს ეცვა ქვეყნისათვის და ჩვენც ჯვარს ვეცვით ქრისტესათვის. ამ პატარა საქართველოს გადავუღეღეთ მკერდი და ამ მკერდზედ, როგორც კლდეზედ, დავუდგით ქრისტიანობას საყდარი, ქვად ჩვენი ძვლები ვიხმარეთ და კირად ჩვენი სისხლი. და ბჭეთა ჯოჯოხეთისათა ვერ შემუსრეს იგი. გავწყდით, გავიჟლიტენით, თავი გავიწირეთ, ცოლ-შვილნი გავწირეთ, უსწორო ომები ვასწორეთ, ხორცი მივეცით სულისათვის და ერთმა მუჭა ერმა ქრისტიანობა შევინახეთ, არ გავაქრეთ ამ პატარა ქვეყანაში, რომელსაც ჩვენს სამშობლოს, ჩვენს მამულს - სამართლიანის თავმოწონებით ვეძახით. ცოდვა არ არის, ეს ერი მოსწყდეს; ცოდვა არ არის, ეს ლომი კოღომ საბუდრად გაიხადოს, ცოდვა არ არის, მელა-ტურამ გამოღრღნას, როგორც მძოვარი, როგორც ლეში. რათ? რისთვის? ვის რა ვირი მოვპარეთ? რა გითხრათ? რით გაგახაროთ?</div><div><br></div><div>ყველა ეს შევძელით და საკითხავად საჭიროა - რამ შეგვაძლებინა? რამ გვიხსნა? ჯვარცმულნი ქრისტესთვის როგორ გადავრჩით? წამებულნი და სისხლმთხეველნი მამულისათვის რამღა გვაცოცხლა, რამ გვასულიერა? მან, რომ ვიცოდით - იმ დროს რა უნდოდა, რა იყო მისი ციხე-სიმაგრე. მისი ფარ-ხმალი, ვაჟკაცობა უნდოდა, ვაჟკაცნი ვიყავით, ხმალი უნდოდა, ხმლის ჭედვა ვიცოდით, ომის საქმეთა ცოდნა უნდოდა, ომის საქმენი ვიცოდით. აი, რამ შეგვაძლებინა, რამ გვიხსნა, რამ შეგვინახა... იმ დროთა ჩარხზე გაჩარხულნი ვიყავით, იმ დროთა ქარ-ცეცხლში გამოფოლადებულნი, იმ დროთა სამჭედურში ნაჭედნი. „სილბო გვქონდა ნაქსოვისა" - ვით ქრისტიანებს „და სიმტკიცე ნაჭედისა" - ვით მეომრებსა და მამულიშვილებს. ამით გავიტანეთ თავი. დროთა შესაფერი ღონე ვიცოდით, დროთა შესაფერი ხერხი, დროთა შესაფერი ცოდნა გვქონდა, დროთა შესაფერი მხნეობდა და გამრჯელობა. წავიდა ის დრო: დაჩლუნგდა ხმალი, გაუქმდა ვაჟკაცობა, ეხლა ხმალი თაროზე უნდა შევდვათ, აღარაფრის მაქნისია; ეხლა ან ადლი უნდა გვეჭიროს ხელში, ან გუთანი, ან ჩარხი ქარხნისა, ან მართულები მანქანისა. ეხლა ვაჟკაცობა ომისა კი არ უნდა, რომ სისხლსა ჰღვრიდეს, ვაჟკაცობა უნდა შრომისა, რომ ოფლი ჰღვაროს. კიდევ ვიტყვით, ქვეყანა ეხლა იმისია, ვინც ირჯება და ვინც იცის წესი და ხერხი გარჯისა, ვინც უფრო უფრთხილდება ნაშრომს, ვინც იზოგავს ნაღვაწს. დღეს მძლეთა მძლეა მარტო ის, ვინც მცველია და ბეჯითი სულით და ხორცითა, ცოდნითა და მარჯვენითა. გვჭირს-კი დღეს რომელიმე ეს დროთა შესაფერი სიკეთე? რა გითხრათ? რით გაგახაროთ?</div><div><br></div><div>ხმლიანმა მტერმა ვერ დაგმათმობინა, ვერ წაგვართვა ჩვენი მიწა-წყალი, ჩვენი ქვეყანა. ხმლიანს მტერს გავუძელით, გადავრჩით, ქვეყანა და სახელი შევინახეთ, სახსენებელი არ ამოვიკვეთეთ, შევირჩინეთ, საქოლავი არავის ავაგებინეთ. ხმლით მოსეულმა ვერა დაგვაკლო-რა - შრომით და გარჯით, ცოდნით და ხერხით მოსული კი თან გაგვიტანს, ფეხ-ქვეშიდან მიწას გამოგვაცლის, სახელს გაგვიქრობს, გაგვწყვეტს. სახსენებელი ქართველისა ამოიკვეთება და ჩვენს მშვენიერს ქვეყანას, როგორც უპატრონო საყდარს, სხვანი დაეპატრონებიან. შრომასა და გარჯას, ცოდნასა და ხერხს ვერავინ-ღა გაუძლებს, თუ შრომა და გარჯა, ცოდნა და ხერხი წინ არ მივაგებეთ, წინ არ დავახვედრეთ, წინ არ დავუყენეთ. ვართ კი ყოველ ამისთვის მზად? ან გვეტყობა რაშიმე, რომ ყოველივე ეს ვიცით და ვემზადებით?.. რა გითხრათ? რით გაგახაროთ?</div><div><br></div><div>ეხლაც ომია, ხოლო სისხლის ღვრისა კი არა, ოფლის ღვრისა, ომი უსისხლო, მშვიდობიანი, წყნარი. ამ ომმა არც ბუკი იცის, არც ნაღარა. უბუკ-ნაღაროდ სთესავს, უბუკ-ნაღაროდ მკის. კოკისებურ შხაპუნა ნიაღვარს კი არ ჰგავს, რომ მთა და ბარი თან წაიღოს, მოარღვიოს, მოღაროს და მოგრაგნოს, „მდუმარე წვიმისაებრ ნაყოფის გამომცემელია". არც რბევა იცის, არც ძარცვა. ეს მის ბუნებაში არა სწერია, თუ თვითონ ადამიანმა გესლი ულმობელის სიხარბისა შიგ არ ჩააწვეთა, ბუნება არ მოუწამლა, არ მოუშხამა. ეს ომი შრომისაა, და ვითარცა შრომა - პატიოსანია, ნამუსიანია და ისეთივე თავმოსაწონებელი, თავ-გამოსაჩენი, როგორც უწინ თოფისა და ხმლის ომი იყო. ვაჟკაცობა ამისთანა ომში ბევრით წინ არის სისხლის ომის ვაჟკაცობაზე. ვაჟკაც გულადზე მშრომელი სამის გაფრენით მეტიაო, - იტყოდა გლეხკაცი თავისებურად ზედგამოჭრით, თუ მართალს ათქმევინებთ. რა გლეხკაცი, თითონ დღევანდელი დღე ამას გვეუბნება, ამას ჰღაღადებს და ჩვენ გვესმის კი ეს ღაღადი? ვაი რომ არა. მაშ რა გითხრათ, რით გაგახაროთ?</div><div><br></div><div>არ ვიცით - რანი ვყოფილვართ, არ ვხედავთ - რანი ვართ, ვერ გამოგვისახია - რანი ვიქნებით. ყურებში ბამბა გვაქვს დაცული და თვალებზე ხელი აგვიფარებია. არც არაფერს ვხედავთ, არც არაფერი გვესმის. უზარმაზარი თხრილია ჩვენ, ქართველების წინ და აინუშიაც არ მოგვდის. ამ თხრილის პირას ვდგევართ და საკმაოა ხელი გვკრან - და შინ გადავიჩეხებით დედაბუდიანად. ორბი, არწივიც კი ვეღარ გვიპოვის, ვეღარ დასწვდება ჩვენს ძვლებს, რომ გამოხრან, გამოსწიწკნონ, ისეთი ღრმაა ეს თხრილი, ისეთი უძირო. ვდგევართ და უღონოდა ვბზუით „მე ვარ და ჩემი ნაბადიო" და ამ ბზუილიდან არა გამოდის-რა. იქნება იმიტომ, რომ ყველა ბუზი კი ბზუის, ფუტკართან კი ყველა ტყუის.</div><div><br></div><div>ახალო წელიწადო, თუ რამ შეგიძლიან, თვალი აგვიხილე, ყურებიდან ბამბა გამოგვაცალე, ფუტკრისგან გვასწავლე დროთა შესაფერი სამამაცო ზნენია, რომ ჩვენმა შემდეგმა მაინც აღარა სთქვს: რა გითხრათ? რით გაგახაროთ?</div><div><br></div><div>1897 წ. 31 დეკემბერი</div><div><br></div> https://waikitxe.ucoz.com/news/ra_gitkhrat_rit_gagakharot_avt'ori_ilia_ch'avch'avadze/2011-10-18-116 ესსე Admin https://waikitxe.ucoz.com/news/ra_gitkhrat_rit_gagakharot_avt'ori_ilia_ch'avch'avadze/2011-10-18-116 Tue, 18 Oct 2011 14:25:10 GMT <div style="text-align: center;"><img src="http://t0.gstatic.com/images?q=tbn:ANd9GcSaAiWyime_yGAWNIEE4vV7-h0f23vB6BzKoHbVb7RVg91krKZj" alt="" width="200" height="300"><br><br>ქვათა ღაღადი------ ავტორი : ილია ჭავჭავაძე&nbsp;</div><div style="text-align: center;"><br><br></div> <div style="text-align: center;"><font size="5" style="font-size: 18pt; "><a href="http://waikitxe.ucoz.com/ragacebi/WAIKITXE.UCOZ.COM_qvaTa_RaRadi.doc">DOWNLOAD</a></font></div> https://waikitxe.ucoz.com/news/kvata_ghaghadi_avt'ori_ilia_ch'avch'avadze/2011-10-18-115 ესსე Admin https://waikitxe.ucoz.com/news/kvata_ghaghadi_avt'ori_ilia_ch'avch'avadze/2011-10-18-115 Tue, 18 Oct 2011 14:22:59 GMT <div style="text-align: center;"><img src="http://t1.gstatic.com/images?q=tbn:ANd9GcTcpsyrSvls8KxN0OTeZuaroeKVfAU-h8shTiD0pFyrkfJBxIFBkQ" alt="" width="200" height="300"></div><div style="text-align: center;"><br></div><div style="text-align: center;">დავით აღმაშენებელი ----ავტორი : ილია ჭავჭავაძე&nbsp;</div> <p><font face="Sylfaen"><span style="font-size: 19px;"><b><p>დავით აღმაშენებელი &nbsp; &nbsp;</p><p>არ ვიცით, სხვა როგორა ჰფიქრობს და ჩვენ კი ასე გვგონია, რომ ერის დაცემა და გათახსირება მაშინ იწყება, როცა ერი, თავისდა საუბედუროდ, თავის ისტორიას ივიწყებს. როგორც კაცად არ იხსენება ის მაწანწალა ბოგანა, ვისაც აღარ ახსოვს - ვინ არის, საიდამ მოდის და სად მიდის, ისეც ერად სახსენებელი არ არის იგი, რომელსაც ღმერთი გასწყრომია და თავისი ისტორია არ ახსოვს. რა არის ისტორია? იგია მთხრობელი მისი თუ, - რანი ვიყავით, რანი ვართ და რად შესაძლოა ვიყვნეთ კვლავადაც. ისტორია თავის გულის ფიცარზედ იბეჭდავს მარტო სულისა და გულის მოძრაობას ერისას და ამ დაბეჭდვითა, როგორც სარკე, გვაჩვენებს იმ ღონეს და საგზალს, რომელიც მომადლებული აქვს ამა თუ იმ ერსა დღეგრძელობისთვის და გაძლიერებისთვის.</p><p>უკეთესნი და უდიდესნი მომქმედნი ერისა ხომ სხვა არა არიან-რა, თუ არ ერის გულის-ნადების და წყურვილის გამომეტყველნი და გამახორციელებელნი, რომელნიც ამის გამო თითქო შემოქმედობენ, თითქო ჰქმნიან ისტორიასა. ამიტომაც ეს ამისთანა მომქმედნი, ვამბობთ ჩვენ, დაუვიწყარნი უნდა იყვნენ, თუ ერს კიდევ ერობა ჰსურს და დედამიწის ზურგიდამ მტვერსავით ასაგველად არ გადაუდვია თავი. დავიწყება ამათი - საკუთარის ვინაობის დავიწყებაა, და თუ კაცს თავისი ვინაობა არ ახსოვს, რიღას მაქნისია? იგი ნადირია, რომელსაც, რაკი დედის ძუძუს მოჰშორდება, აღარ ახსოვს თავის მშობელი და სიცოცხლის მომნიჭებელი. გარდა იმისა, რომ ამ უკეთესთა და უდიდესთა მომქმედთა მეოხებით და ღვაწლით ვცხოვრობთ დღესა და ვსულდგმულობთ, ამათ სხვა სამსახურიც მიუძღვით ჩვენ-წინა. ისინი ცხოველი მაგალითებია მისი, თუ რა სიმაღლემდე შეუძლან ერს ამა თუ იმ გარემოებაში მიაღწიოს. რამოდენადაც დიდ-ბუნებოვანია ამისთანა მომქმედი, რამოდენადაც ეს დიდ-ბუნებოვნება ხშირია რომლისამე ერის ისტორიაში, იმოდენად უფრო უტყუარი საწყაო გვაქვს ხელთ ერის სიკეთის, ძალ-ღონის და შემძლეობის აწყვისათვის. თუ გუშინ იყვნენ ჩემის სისხლისა და ხორცის დიდებულნი და სახელოვანნი კაცნი, რა მიზეზია, რომ ხვალაც არ გამოჩნდნენ, თუ გარემოების იგივეობას ვიგულისხმებთ.</p><p>გარდა იმისა, რომ ამ უკეთესთა და უდიდესთა მომქმედთა მეოხებით და ღვაწლით ვცხოვრობთ დღესა და ვსულდგმულობთ, ამათ სხვა მნიშვნელობაცა აქვთ ერისათვის. ერი თავის გმირებში ჰპოულობს თავის სულსა და გულსა, თავის მწვრთნელსა, თავის ღონეს და შემძლეობას, თავის ხატსა და მაგალითს. ამიტომაც იგი ზოგს იმათგანს წმინდანების გვირგვინითა ჰმოსავს და ჰლოცულობს, ზოგს დიდ-ბუნებოვნების შარავანდედითა, და თაყვანს-სცემს სასოებით და მადლობითა, ამიტომაც საჭიროა იმათი ხსოვნა, იმათი დაუვიწყარობა.</p><p>„ჩვენთვის, ადამიანებისათვის, საჭიროაო, - ამბობს ბრძენი სენეკა, - იმისთანა კაცი, რომ მის მიხედვით და მაგალითით შევიძლოთ საკუთარის ხასიათის გაწვრთნა და გამტკიცებაო. ოჰ, რა ბედნიერია იგი, ვინც არამც თუ ჩვენთან ყოფნით გვწვრთნის ჩვენ, არამედ მარტო თავისის სახელის ხსენებითაცაო".</p><p>ამისთანა ბედნიერი დავით აღმაშენებელია საქართველოს ერისთვის. მისი მიცვალების დღე 26 იანვარია (ახალი სტილით 8 თებერვალი). ხოლო საქართველოს ეკლესია, რომელიც ყოველთვის თავდადებით ჰპატრონობდა ჩვენს ერს და არასდროს დიდებას ერისას დავიწყებას არ აძლევდა, 26 იანვარს აქებს და ადიდებს სახელოვანს დავით მეფეს, რომელსაც უტყუარმა განაჩენმა ერისამ, ეკლესიის დალოცვითა და კურთხევით, აღმაშენებლის სახელი დაარქვა საუკუნო სახსენებლად. ამ მართლა-და დიდებულმა მეფემ ერთად მოუყარა თავი ქართველობას. აოხრებული ქვეყანა ააშენა, მტერი გაუფრთხო და გაუფანტა, და დღეს თუ ჩვენ ჩვენს ბინაზედ ვართ, - ეს იქნება იმისი ღვაწლი, იმისი სამსახურიც უფრო იყოს. დიდება სახელსა მისსა!..</p><p>ხოლო დავით აღმაშენებელი სადიდებელისა ჩვენგან არა მარტო სახელოვან მეფობითა, არამედ თავის დიდ-ბუნებოვან კაცობითაც. იგი, თავგადადებული მოყვარე თავის ეროვნებისა და მართლმადიდებელის სარწმუნოებისა, დიდი პატივისმცემელი იყო სხვის ეროვნებისაც და სარწმუნოებისა. ამისთანა შემწყნარებელი სხვისა მაშინ, როდესაც იგი ყოვლად-შემძლებელ მბრძანებლად შეიქმნა სხვადასხვა თესლის და სხვადასხვა სარწმუნოების კაცისა, ამისთანა სხვა ერის ღირსების თაყვანისმცემელი იმ დროში, როცა კაცი კაცს შესაჭმელადაც არა ჰზოგავდა, ამისთანა კაცთმოყვარული პატივისცემა სხვის ეროვნებისა, სხვის სარწმუნოებისა, ნუთუ საკვირველი და საოცარი მაგალითი არ არის მეთორმეტე საუკუნის კაცისაგან!</p><p>...ყოველივე ეს დიდსულოვნება და სულგრძელობა დავითისა მაშინ არის მომხდარი, როცა ძლევამოსილი იგი მეფე სრულად გაბატონდა თავის ქვეყანაში და, მაშასადამე, ამისთანა პატიოსანი და განათლებული ქცევა მარტო იმის დიდ-ბუნებოვან გულს და გონებას უნდა მიეწეროს და არაფერს სხვას. იმას აღარ ვამბობთ, რომ სნეულთა, უღონოთა და საპყართათვის დავითმა ააშენა სამკურნალო, თითონ ხშირად დადიოდა ამ უბედურთა სანახავად და მოსაკითხავად.</p><p>აი ეს დიდებული მეფე - რა დიდებულ კაცურ-კაცის სახესაც მოგვივლენს თვალ-წინ და რა თავმოსაწონებელს საბუთს გვაძლევს ხელთა. აი ამისთანა კაცის ხსენებაა გამაცოცხლებელი ერისა და ამისთანა კაცის არ-ხსოვნა მომაკვდინებელ ცოდვად უნდა ჩაეთვალოს ერსა, რომელმაც იგი ჰშვა და თავის ძუძუთი გამოჰზარდა. ჩვენმა დამცველმა ეკლესიამ ეს კარგად იცოდა და ამიტომაც 26 იანვარი დაგვინიშნა, რომ წელიწადში ერთხელ მაინც გავიხსენოთ ეს ქართველთათვის თავმოსაწონებელი დიდებული მეფე, დიდებული კაცი.</p><p>კაცს ორი სახელი უნდა ჰქონდესო - ამბობს ჩვენი ერი: - ერთი აქ დასარჩენი, მეორე თან წასაყოლიო. ეს ანდერძი ქართველისა ისე არავის შეუსრულებია, როგორც დავით მეფესა. აქ აღმაშენებლის სახელი დარჩა, როგორც მეფეს, და იქ, როგორც დიდ-ბუნებოვანმა კაცმა - წაიყოლა სახელი წმინდანისა, დიდების გვირგვინით შემკობილი.</p><p><br></p><p>გაზეთი „ივერია", №17, 1888 წ.</p></b></span></font></p> https://waikitxe.ucoz.com/news/davit_aghmashenebeli_avt'ori_ilia_ch'avch'avadze/2011-10-18-114 ესსე Admin https://waikitxe.ucoz.com/news/davit_aghmashenebeli_avt'ori_ilia_ch'avch'avadze/2011-10-18-114 Tue, 18 Oct 2011 14:19:09 GMT <div style="text-align: center;"><img src="http://t0.gstatic.com/images?q=tbn:ANd9GcTa-bCoB2hypI_-ROWGP7SDt4G-l9YMGnWWtqsPsR3yqmpTBIuz" alt="" width="200" height="300"></div><div style="text-align: center;"><br>&nbsp;ოთარაანთ ქვრივი------ ავტორი : ილია ჭავჭავაძე&nbsp;</div> <div style="text-align: center;"><font size="5" style="font-size: 18pt; "><a href="http://waikitxe.ucoz.com/ragacebi/WAIKITXE.UCOZ.COM_otaraant_qvrivi.doc">DOWNLOAD</a></font></div> https://waikitxe.ucoz.com/news/otaraant_kvrivi_avt'ori_ilia_ch'avch'avadze/2011-10-18-113 მოტხრობები Admin https://waikitxe.ucoz.com/news/otaraant_kvrivi_avt'ori_ilia_ch'avch'avadze/2011-10-18-113 Tue, 18 Oct 2011 14:15:43 GMT <div style="text-align: center;"><img src="http://t3.gstatic.com/images?q=tbn:ANd9GcQxHea2E9wilWRl0boXlqZ2Y19wqweSRRGhFpT-MemoKQ7k_iDD" alt="" width="200" height="300"></div><div style="text-align: center;"><br></div><div style="text-align: center;">კაცია-ადამიანი?!--- ავტორი : ილია ჭავჭავაძე&nbsp;</div> <div style="text-align: center;"><font size="5" style="font-size: 18pt; "><a href="http://waikitxe.ucoz.com/ragacebi/WAIKITXE.UCOZ.COM_kacia_adamiani.doc">DOWNLOAD</a></font></div> https://waikitxe.ucoz.com/news/k'atsia_adamiani_avt'ori_ilia_ch'avch'avadze/2011-10-18-112 მოტხრობები Admin https://waikitxe.ucoz.com/news/k'atsia_adamiani_avt'ori_ilia_ch'avch'avadze/2011-10-18-112 Tue, 18 Oct 2011 14:12:20 GMT <div style="text-align: center;"><img src="http://t0.gstatic.com/images?q=tbn:ANd9GcTWeu-sE4-wIaIsVGCLjNW0u5U-ZrMD3GUwQgbxthBTVsFLXDdsqQ" alt="" width="200" height="300"></div><div style="text-align: center;"><br></div><div style="text-align: center;">გლახის ნაამბობი -----ავტორი : ილია ჭავჭავაძე&nbsp;</div> <div style="text-align: center;"><span style="font-size: 24px; "><a href="http://waikitxe.ucoz.com/ragacebi/WAIKITXE.UCOZ.COM_glaxis_naambobi.doc">DOWNLOAD</a></span></div> https://waikitxe.ucoz.com/news/glakhis_naambobi_avt'ori_ilia_ch'avch'avadze/2011-10-18-111 მოტხრობები Admin https://waikitxe.ucoz.com/news/glakhis_naambobi_avt'ori_ilia_ch'avch'avadze/2011-10-18-111 Tue, 18 Oct 2011 14:08:36 GMT <div style="text-align: center;"><img src="http://waikitxe.ucoz.com/si9sb.gif" alt="" width="202" height="300"></div><div style="text-align: center;"><br>&nbsp;მგზავრის წერილები ----ავტორი : ილია ჭავჭავაძე&nbsp;</div> <div style="text-align: center;"><span style="font-size: 24px; "><a href="http://waikitxe.ucoz.com/ragacebi/waikitxe.ucoz.com_mgzavris_werilebi.doc">download</a></span></div> https://waikitxe.ucoz.com/news/mgzavris_ts'erilebi_avt'ori_ilia_ch'avch'avadze/2011-10-18-110 მოტხრობები Admin https://waikitxe.ucoz.com/news/mgzavris_ts'erilebi_avt'ori_ilia_ch'avch'avadze/2011-10-18-110 Tue, 18 Oct 2011 13:56:04 GMT <div style="text-align: center;"><img src="https://waikitxe.ucoz.com/si9sb.gif" alt="" width="200" height="300"></div><div style="text-align: center;"><br></div><div style="text-align: center;">მას აქეთ, რაკი შენდამი ვცან მე სიყვარული------ ავტორი : ილია ჭავჭავაძე&nbsp;</div> <div>(მას აქეთ, რაკი შენდამი ვცან მე სიყვარული)</div><div><br></div><div><br></div><div>მას აქეთ, რაკი შენდამი ვცან მე სიყვარული,</div><div>ჰოი, მამულო, გამიკრთა მე ძილი და შვება!</div><div>შენს ძარღვის ცემას მე ყურს ვუგდებ სულგანაბული,</div><div>ღამე თენდება ეგრედ ჩემი და დღე ღამდება.</div><div><br></div><div>დაჟინებითა ფიქრი ფიქრზედ მოდის, გროვდება,</div><div>გრძობა გრძნობაზედ შეუპოვრად იძვრის ჩემს გულში,</div><div>და მე არ ვჩივი, - მიხარიან, რომ ეგრედ ჰშვება</div><div>ჩემი ცხოვრება შენსა ფიქრში, შენს სიყვარულში.</div><div><br></div><div>მაგრამ, მამულო, ჩემი ტანჯვა მხოლოდ ის არი,</div><div>ის არის მხოლოდ სავალალო და სამწუხარო,</div><div>რომ შენს მიწაზედ, ამდენ ხალხში კაცი არ არი,</div><div>რომ ფიქრი ვანდო, გრძნობა ჩემი გავუზიარო!..</div><div><br></div><div>&nbsp;&nbsp; &nbsp;6 აგვისტო, 1861,</div><div>&nbsp;&nbsp; &nbsp;ს. ყვარელი.</div> https://waikitxe.ucoz.com/news/mas_aket_rak'i_shendami_vtsan_me_siqvaruli_avt'ori_ilia_ch'avch'avadze/2011-10-18-109 ლექსები Admin https://waikitxe.ucoz.com/news/mas_aket_rak'i_shendami_vtsan_me_siqvaruli_avt'ori_ilia_ch'avch'avadze/2011-10-18-109 Tue, 18 Oct 2011 13:52:18 GMT <div style="text-align: center;"><img src="https://waikitxe.ucoz.com/si9sb.gif" alt="" width="200" height="300"></div><div style="text-align: center;"><br></div><div style="text-align: center;">გუთნისდედა------- ავტორი : ილია ჭავჭავაძე&nbsp;</div> <div>გუთნისდედა</div><div><br></div><div><br></div><div>&nbsp;&nbsp; &nbsp;„გადი-გამოდი, გუთანო,</div><div>&nbsp;&nbsp; &nbsp;ღირღიტავ, ბანი უთხარო".</div><div><br></div><div>ერთს ბედს ქვეშა ვართ, ლაბავ, მე და შენ,</div><div>წილად გვარგუნეს შავი მიწა ჩვენ.</div><div>ერთგულად ვწიოთ ჭაპანი ჩვენი,</div><div>უსიხარულოდ გავლიოთ დღენი,</div><div>ბელტი ბელტზედა გადმოვაწვინოთ</div><div>და შრომის ოფლი მიწას ვაწვიმოთ.</div><div>ნუ დამიღონდი!.. შენი უღელი</div><div>ჩემს უღელზედა არ არის ძნელი:</div><div>მეც შენებრ მიწას დავყურებ თვალით,</div><div>რადგანაც ზეცა წამართვეს ძალით;</div><div>შენებრ მეც მელის მიწა, ვით მსხვერპლსა,</div><div>სიკვდილის შემდეგ დასავიწყელსა.</div><div>შენ პირუტყვი ხარ და მე მეტყველი?!.</div><div>ეგ, ჩემო ლაბავ, ნუ შეგშურდება...</div><div>რად გინდა ხმალი, თუნდ იყოს მჭრელი,</div><div>თუ სიმართლისთვის დამიჩლუნგდება?</div><div>აბა, რას გვარგებს ჩვენ ის გუთანი,</div><div>რომე აჩეჩოს მარტო მიწანი</div><div>და არ მოსთხრიდეს ძირით იმ ბალახს,</div><div>რომელიც უშლის თესლსა ამოსვლას?</div><div>მე ჩემის ჭირის, ჩემის წუხილის,</div><div>ჩემის კაცობის გულის დუღილის</div><div>სიტყვანი გულში მებადებიან,</div><div>მაგრამ გულშივე უხმოდ კვდებიან.</div><div>შენ ვერ გაიგებ მეტყველის ტანჯვას,</div><div>როცა სიტყვასა მართალს გულში ჰკლავს!..</div><div>აქ მენდე, ლაბავ, ჩემი უღელი</div><div>შენს უღელზედა უფროა ძნელი,</div><div>მაშ რა გაღონებს?.. გასწი ჭაპანსა</div><div>და გაიტანე გუთანი ბოლოს,</div><div>ნუ უღალატებ ძველს ამხანაგსა,</div><div>ის შენ აცხოვრე, მან შენ გაცხოვროს!..</div><div><br></div><div>&nbsp;&nbsp; &nbsp;1858-სა წელსა, 4-სა ივნისს,</div><div>&nbsp;&nbsp; &nbsp;ს. პეტერბურღი</div><div><br></div> https://waikitxe.ucoz.com/news/gutnisdeda_avt'ori_ilia_ch'avch'avadze/2011-10-18-108 ლექსები Admin https://waikitxe.ucoz.com/news/gutnisdeda_avt'ori_ilia_ch'avch'avadze/2011-10-18-108 Tue, 18 Oct 2011 13:51:06 GMT <div style="text-align: center;"><img src="http://waikitxe.ucoz.com/si9sb.gif" alt="" width="200" height="300"></div><div style="text-align: center;"><br></div><div style="text-align: center;">&nbsp;დაე, თუნდ მოვკვდე, არ მეშინიან -----ავტორი : ილია ჭავჭავაძე&nbsp;</div> <div>(დაე, თუნდ მოვკვდე, არ მეშინიან)</div><div><br></div><div><br></div><div>დაე, თუნდ მოვკვდე, არ მეშინიან,</div><div>მაგრამ კი ისე, რომ ჩემი კვალი</div><div>ნახონ მათ, ვინცა ჩემს უკან ვლიან,</div><div>თქვან: აღასრულა მან თვისი ვალი;</div><div><br></div><div>რომ ჩემს საფლავზედ დაყუდებულმან</div><div>ქართველმა, ჩემგან შეყვარებულმან,</div><div>გულწრფელობითა და სიმართლითა</div><div>მე ჩამომძახოს თუნდ ჩუმის ხმითა:</div><div><br></div><div>- იყავ მშვიდობით შენს მყუდრო ძილში,</div><div>შენ გიცოცხლია, როგორც უნდოდა!</div><div>თქვას: შენი ქნარი შორს ჩვენგან - ჩრდილში -</div><div>ამაოდ ჩვენთვის არ ხმაურობდა.</div><div><br></div><div>1858-სა წელსა, 19-ს ნოემბერს,</div><div>ს. პეტერბურღი</div><div><br></div> https://waikitxe.ucoz.com/news/dae_tund_movk'vde_ar_meshinian_avt'ori_ilia_ch'avch'avadze/2011-10-18-107 ლექსები Admin https://waikitxe.ucoz.com/news/dae_tund_movk'vde_ar_meshinian_avt'ori_ilia_ch'avch'avadze/2011-10-18-107 Tue, 18 Oct 2011 13:49:37 GMT